PM jest jak parasol.

Duży projekt, trudny klient, mocny zespół. Na czele PM, pod nim konsultant wiodący, niżej konsultanci zadaniowi. Wszystko poukładane tak, jak być powinno. Rozpoczynamy projekt.
Po kilku miesiącach słyszę zdanie, które na długo zapamiętam: „Tego projektu trzeba było nie brać.” I mówi to PM!
Przez następne dwa tygodnie słyszę te same bądź nieco zmodyfikowane słowa wielokrotnie od pojedynczych konsultantów, że klient nie do ogarnięcia, że zakres nierealny, że nie zarobimy na tym projekcie. 

Zacząłem się zastanawiać, w czym problem. Moja firma ma przecież na swoim koncie wiele udanych projektów. Co się stało? Pierwsze co, to obecny na projekcie PM zmienił swoje nastawienie do klienta.  Przestał wchodzić w trudne rozmowy, stał się bardzo asertywny. Odpowiadał twardym „nie” na każde pytanie, zamiast próbować budować relację. Formalnie i merytorycznie miał rację w każdym punkcie. Tylko, że na trudnym projekcie bez relacji nie przepchniesz absolutnie niczego.
Konsultanci zadaniowi zobaczyli to w tydzień. Poczucie odpowiedzialności rozpłynęło się w zespole i projekt zaczął się walić.

Wyciągnąłem z tego jedną naukę dotyczącą emocji w pracy. One płyną wyłącznie w dół, nigdy w górę i rozpływają się błyskawicznie na wszystkich konsultantów biorących udział w projekcie.
Konsultant zadaniowy może ponarzekać przy kawie i nic się nie stanie. PM ponarzeka raz i jego słowa stają się obowiązującą wersją rzeczywistości dla wszystkich poniżej. Bo ludzie słuchają szefa nie tylko po to, żeby wiedzieć, co mają robić. Słuchają go po to, żeby wiedzieć, jak się czuć.

Co z tym zrobić? Narzekanie ma płynąć w górę, nigdy w dół. Konsultant wiodący idzie z problemem do PM-a, PM przychodzi z tym do mnie. Trudna prawda o projekcie musi mieć swojego adresata. Tylko tym adresatem nie może być sala, w której siedzi zespół. I druga zasada. Trzeba mówić otwarcie, ale zawsze razem z decyzją. Jest ciężko, marża jest cienka, robimy to i to, a tego nie robimy. Zespół uniesie każdą złą wiadomość. Nie uniesie złego nastroju bez decyzji.

Myślę, że sposób postępowania powinien być następujący. Na projekcie pojawia się trudny temat. PM przychodzi z tym do mnie. Wspólnie się zastanawiamy, podejmujemy decyzje, następnie ją komunikujemy zespołowi. A ja? Ja nie idę do nikogo. I to jest cena tego stanowiska, o której nikt nie mówi na etapie zakładania firmy. Mówi się często o „zasadzie spadającego g…”
Nie ma takiej zasady. Jest tylko brak ludzi, którzy potrafią to „g…” zatrzymać.
Menedżer to parasol. Stoi w deszczu i przyjmuje go na siebie, żeby pod nim było sucho. Nie po to, żeby było miło. Po to, żeby ludzie pod spodem mogli spokojnie pracować.
A parasol, który przecieka, nie jest już parasolem. To kawałek materiału na kiju.

Marek Karch — prezes INMAR, konsultant SAP w obszarze produkcji
 

Podobne wpisy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *