Wdrożenie SAP S/4HANA u producenta z sektora obronnego.

Nasz klient produkuje dla sektora obronnego wyroby jednostkowe pod konkretne kontrakty. Prawie każdy wyrób to osobny projekt złożony z kilkudziesięciu tysięcy części, a kolejne egzemplarze różnią się od siebie konstrukcją lub dodatkowymi opcjami. Do tego dochodzą wymagania branży: pełna identyfikowalność komponentów i specyficzne materiały, które trzeba zamawiać z dużym wyprzedzeniem.
Chcemy przybliżyć sposób, w jaki podeszliśmy do w/w zagadnień podczas wdrożenia SAP S/4HANA w jednym z zakładów z branży zbrojeniowej.
Punkt wyjścia
Przed rozpoczęciem wdrożenia duża część pracy w zakładzie naszego klienta odbywała się na papierze lub w tabelach w excelu. Dotychczasowy system nie nadążał za potrzebami firmy, a wiele procesów działało wyłącznie dzięki doświadczeniu konkretnych osób. Ryzyko związane z tym, że ktoś odejdzie lub po prostu wyjedzie na urlop, stało się powoli nie do zaakceptowania. Firma nie mogła sobie na to pozwolić, aby w takim wypadku część wiedzy została bezpowrotnie utracona. Do tego dochodziły surowe wymagania dotyczące identyfikowalności i dokumentacji. Wszystko komplikowała jeszcze duża zmienność wyrobów. Skoro kolejne egzemplarze różnią się od poprzednich, struktura wyrobu i jego technologia wymagają przy każdym zleceniu przygotowania lub aktualizacji. W excelu można to robić, ale tylko dopóki pilnują tego właściwe osoby.
Firma zdecydowała się na wdrożenie SAP S/4HANA od podstaw w modelu Greenfield, co oznaczało zaprojektowanie procesów od nowa zamiast przenoszenia starych rozwiązań.
Zakres projektu
Projekt objął moduły PP, MM, SD, FI, EWM, QM, CS, HR i PM. Całość prowadził partner wiodący, a INMAR odpowiadał za obszar produkcji, w tym za:
Projekt trwał blisko dwa lata i zakończył udanym wdrożeniem. Prowadziliśmy go zgodnie z metodyką SAP Activate, w fazach explore, realize i deploy.
1. Wyzwanie
Płaska technologia w PDM, wielopoziomowa struktura w produkcji.
Konstruktorzy i technolodzy klienta tworzyli całe technologie w PDM. PDM przekazuje jednak do systemu ERP strukturę płaską, czyli wyrób z długą listą operacji. Tymczasem logistyka wewnętrzna i podwykonawstwo potrzebują struktury wielopoziomowej, z półproduktami, które jadą do kooperanta i wracają.
Przy produkcji seryjnej taką strukturę przebudowuje się raz, a następnie korzysta z niej latami. U naszego klienta nowa lub zmieniona technologia pojawiała się praktycznie przy każdym zleceniu. Przekształcanie jej w strukturę wielopoziomową byłoby bardzo pracochłonne, a co gorsza łatwo byłoby o błąd.
Zbudowaliśmy mechanizm, który na podstawie danych z PDM automatycznie rozbudowuje BOM-y, marszruty i wersje produkcyjne. Konstruktor i technolog pracują w swoim narzędziu, a SAP przekłada ich technologię na strukturę, z której korzystają produkcja, logistyka i zakupy. PDM nadal jest w użyciu i pracuje, dzięki swojej integracji ze środowiskiem SAP, które stworzyliśmy.
2. Wyzwanie
MES dla ludzi, którzy nie lubią ekranów.
Na hali potrzebna była aplikacja klasy MES do kolejkowania zleceń, meldowania produkcji i rejestracji użytych komponentów. Wszystko z pełną identyfikowalnością materiałów numerowanych seryjnie, czego wymaga produkcja dla obronności. Ponieważ poszczególne egzemplarze różnią się wyposażeniem, niezwykle istotny był fakt, aby dało się zidentyfikować, jakie konkretnie komponenty zostały zamontowane. Cała trudność nie leżała wyłącznie w obszarze technicznym, lecz również chodziło o to, aby system stał się bardziej „user-friendly”. Część użytkowników na co dzień nie pracuje przy komputerze. Dlatego layout aplikacji Fiori uprościliśmy do minimum i zostawiliśmy tylko te informacje i przyciski, których operator potrzebuje przy swoim stanowisku. Śledzenie komponentów działa w tle, więc pracownik nie musi już o nim pamiętać.
Bieżące księgowanie zużyć i przyjęć z produkcji poprawiło też jakość planowania, dzięki czemu planiści widzą, co faktycznie dzieje się na hali i na tej podstawie podejmują efektywniejsze decyzje operacyjne.
3. Wyzwanie
Planowanie, zanim konstrukcja jest gotowa.
Przy produkcji jednostkowej część materiałów ma bardzo długi czas dostawy. Bardzo często zdarza się, że konstrukcja każdego kolejnego egzemplarza dopracowywana jest w okresie trwania kontraktu, dochodzą dodatkowe opcje albo zmieniają się podzespoły. Czekanie w systemie na kompletny BOM i marszrutę opóźniłoby cały kontrakt.
Dlatego wprowadziliśmy planowanie na niepełnej strukturze. Zaopatrzenie w materiały krytyczne można uruchomić na wczesnym etapie, a resztę struktury uzupełniać w miarę postępu prac konstrukcyjnych. Dzięki temu materiały docierają na czas, mimo że konstrukcja nie jest jeszcze zamknięta.
4. Wyzwanie, którego nie było w specyfikacji:
Ludzie i pojęcia
Wiele trudności sprawiły również sprawy organizacyjne. Te same słowa znaczyły co innego dla klienta i dla konsultantów. Działy nie omawiały wspólnie procesów ani punktów styku, a odpowiedzialność za decyzje procesowe była rozmyta. Ponad to pojawiło się naturalne oczekiwanie, żeby nowy system działał „tak jak stary” i jak to zwykle na projektach bywa, ludzie zaczęli odczuwać opór przed zmianą.
Co skutecznie zrealizowaliśmy:





