Rozmowy w kuchni.

Kiedyś najważniejsze rozmowy w firmie odbywały się w „pomieszczeniu socjalnym” czyli po ludzku – kuchni. Przy kawie, przy czajniku, w kolejce do mikrofalówki. Nikt ich nie planował, nikt nie wpisywał do kalendarza, nie planował na teamsie. A jednak to dzięki tym rozmowom ludzie z firmy dowiadywali się o istotnych rzeczach.
Tam omawiało się ostatnią decyzję szefa. Ktoś ponarzekał, ktoś inny dodał, że przecież szef chciał dobrze, ktoś trzeci przypomniał, jak było wcześniej. Po kwadransie wszyscy wiedzieli mniej więcej, o co chodzi. Bez zebrania, bez specjalnie przygotowanej prezentacji.
Dziś takich rozmów prawie nie ma.
W konsultingu ludzie i tak spędzają większość czasu u klienta. Siedzą w jego siedzibie lub filii, na jego projektach, uczestniczą w spotkaniach z jego zespołem. Praca zdalna jeszcze bardziej to pogłębiła. Wiele firm z powodu cięcia kosztów zgadza się na nią nie zważając na to, że kontakt osobisty konsultanta z „panią Zosią na produkcji”, która opowie, jakie ma problemy, jest naprawdę w wielu przypadkach nie zastąpiony. Ludzie do biura przyjeżdżają rzadko, czasami raz w miesiącu. Z kolegami z własnej firmy widzą się głównie na ekranie. Zostały więc spotkania zaplanowane w kalendarzu. Konkretny temat, godzina i koniec. Nikt nie zostaje chwilę dłużej, żeby pogadać o tym, co naprawdę chodzi mu po głowie. Kamera się wyłącza, każdy wraca do swoich zadań.
To jest wygodne i efektywne – przynajmniej na papierze. Ale coś po drodze ginie.
Z czasem ludzie bardziej utożsamiają się z projektem niż z własną firmą. To naturalne, bo tam toczy się ich codzienność. A ludzi z własnej firmy znają często tylko z nazwiska i okienka na ekranie. Trudno czuć się częścią drużyny, której członków się prawie nie zna. Jeszcze trudniej zaufać szefowi, którego widzi się raz w miesiącu w okienku na teamsach. Decyzja trafia do ludzi mailem. Bez kontekstu, bez rozmowy, bez twarzy. Każdy czyta ją sam, u siebie w domu i sam dopowiada sobie, co szef miał na myśli. Rzadko jest to wersja życzliwa.
Przekonałem się o tym niedawno. Decyzja, która dla mnie była próbą wprowadzenia jednolitych zasad, przez część zespołu została odebrana jako coś wymierzonego w nich. Nie dlatego, że ludzie mieli złe intencje. Dlatego, że nie było kuchni, w której ktoś mógłby zapytać, “a o co właściwie chodzi?”.
Praca zdalna daje bardzo dużo. Ale zabiera coś, czego nie da się wpisać do kalendarza – przypadkową rozmowę.
Pytanie, czy da się ją jakoś do niej wrócić, czy raczej musimy nauczyć się zastępować ją czymś zupełnie innym. To pytanie na razie pozostaje otwarte.
Marek Karch – prezes INMAR, konsultant SAP w obszarze produkcji






